ZEITGEIST 2.0. Co naprawdę pokazał film z 2007 roku, i dokąd prowadzi dalej

ZEITGEIST 2.0
Co naprawdę pokazał film z 2007 roku, i dokąd prowadzi dalej

Czytaj [cajt-gajst]
To niemieckie pojęcie filozoficzne (rozsławione m.in. przez Hegla), które dosłownie oznacza „duch czasu”

„Zeitgeist” z 2007 roku to jeden z tych filmów, które nie dają się zapomnieć, bo postawiły obok siebie trzy tematy, o których zwykle mówi się osobno: religię, politykę i pieniądz, i pokazały, że wszystkie trzy działają na tym samym paliwie.

Na strachu.

Zanim jednak przejdę do tego, dokąd ta historia prowadzi, warto zatrzymać się przy pierwszej części filmu, bo to ona wywołała największą burzę, i to właśnie tam jest najwięcej mięsa dla kogoś, kto lubi patrzeć na rzeczy nieoczywiste.

Część 1

„Największa opowiedziana historia”, czyli Jezus, który już był

Pierwsza część „Zeitgeist” nie krytykuje wiary jako takiej.

ROBI COŚ ZNACZNIE BARDZIEJ PROWOKACYJNEGO.

Zestawia biografię Jezusa z Nazaretu z historiami bogów i bohaterów, którzy istnieli w mitologiach setki, a czasem tysiące lat wcześniej.

I pokazuje, że schemat się powtarza, punkt po punkcie.

Oto kilka z tych zestawień, które film przedstawia jako dowód, że mamy do czynienia z jednym powtarzalnym archetypem, a nie z jednorazowym, historycznym wydarzeniem:

• Horus (Egipt, ok. 3000 r. p.n.e.), narodzony 25 grudnia z dziewicy, jego narodziny zwiastuje gwiazda na wschodzie, hołd oddaje mu trzech królów, naucza od 12. roku życia, ma 12 uczniów, uzdrawia chorych i chodzi po wodzie, zostaje ukrzyżowany, umiera na trzy dni i zmartwychwstaje.
• Attis (Frygia, ok. 1200 r. p.n.e.), narodzony z dziewicy 25 grudnia, ukrzyżowany, martwy przez trzy dni, po czym powraca do życia.
• Mitra (Persja, ok. 1200 r. p.n.e.), narodzony z dziewicy, obchody jego narodzin przypadają na 25 grudnia, otoczony dwunastoma towarzyszami, twórca cudów, po śmierci przez trzy dni pozostaje w grobie, po czym zmartwychwstaje.
• Kryszna (Indie, ok. 900 r. p.n.e.), narodzony z dziewicy, jego narodziny zapowiada gwiazda na wschodzie, twórca cudów, po śmierci zmartwychwstaje.
• Dionizos (Grecja, ok. 500 r. p.n.e.), narodzony z dziewicy 25 grudnia, twórca cudów, w tym przemiany wody w wino, patron rytuału zbliżonego do komunii.

Film idzie dalej i tłumaczy, skąd bierze się ta powtarzalność.

To nie przypadek, tylko astro-teologia, czyli religia zbudowana na obserwacji nieba.

25 grudnia to dzień, w którym, tuż po najkrótszym dniu roku, czyli przesileniu zimowym 21–22 grudnia, słońce przez trzy doby „stoi w miejscu” na tle gwiazd, po czym zaczyna z powrotem „rosnąć” i dni stają się dłuższe. .

Trzej królowie to trzy gwiazdy Pasa Oriona, które w grudniu ustawiają się w linii wskazującej dokładnie na miejsce wschodu słońca.

Nawet liczba dwunastu uczniów ma tu tłumaczenie astronomiczne, to dwanaście znaków zodiaku, przez które w ciągu roku „wędruje” słońce.

To właśnie ta część filmu wywołała najwięcej protestów, bo środowiska chrześcijańskie i część historyków religii odpowiedziały bardzo ostro, punktując poszczególne porównania:

• że Mitra nie umarł, tylko zabił kosmicznego byka,
• że Horus nie został ukrzyżowany, tylko użądlony przez skorpiona,
• że Kryszna zginął od strzały myśliwego, a nie na krzyżu,
• że część z tych „dwunastu uczniów” to w rzeczywistości błędnie odczytane wizerunki znaków zodiaku na starożytnych płaskorzeźbach.

Historia tych sporów jest ciekawa sama w sobie, bo pokazuje, jak trudno w ogóle prowadzić dyskusję, kiedy z jednej strony pada seria EFEKTOWNYCH, szybkich twierdzeń, a z drugiej trzeba je rozbrajać jedno po drugim, żmudnie i długo.

Nie dajmy się jednak wkręcić w drugą skrajność, bo wahadło lubi odbijać za mocno.

Zeitgeist chciał jednym cięciem skasować postać Jezusa, twierdząc, że to czysta bajka o słońcu i dwunastu znakach zodiaku, a sam człowiek z Nazaretu nigdy po tej ziemi nie stąpał.

I tu film poszedł na gigantyczne skróty, bo …

Konsensus historyczny:

Współcześni historycy akademiccy (nawet ci zupełnie świeccy czy wręcz ateistyczni) niemal jednogłośnie zgadzają się, że Jezus z Nazaretu był postacią historyczną.

Był wędrownym żydowskim kaznodzieją i uzdrawiaczem z I wieku, ochrzczonym przez Jana Chrzciciela i ukrzyżowanym z rozkazu Poncjusza Piłata.

Co zrobił Kościół:

Kiedy nowa religia rozlewała się po cesarstwie, system nałożył na realnego człowieka całą mitologiczną i solarną symbolikę pogańskiego świata (choćby datę 25 grudnia, czyli rzymskie święto Sol Invictus i przesilenie zimowe), ŻEBY ŁATWIEJ ZAADAPTOWAĆ LOKALNE KULTY.

Co zrobił Zeitgeist:

WYLAŁ DZIECKO Z KĄPIELĄ.

Zamiast pokazać, że historyczną postać ubrano w solarne szaty władzy, ogłosił, że postać to wyłącznie słońce i zodiak.

Nie chodzi tu o wyrokowanie, kto ma rację, to po prostu spór, w którym każda ze stron ma swoich ekspertów i swoje argumenty.

Ciekawe jest samo zjawisko‼️

Dlaczego jedna, dwugodzinna produkcja internetowa potrafiła wywołać reakcję na skalę globalną i zmusić teologów do pisania wielostronicowych odpowiedzi.

Część 2 i 3 to strach jako polityka i dług jako łańcuch

Druga część filmu przenosi ten sam mechanizm, czyli wykorzystywanie lęku do kontroli, na grunt polityczny, analizując oficjalną wersję wydarzeń z 11 września 2001 roku jako przykład tego, jak zbiorowy strach skłania ludzi, by sami, dobrowolnie, oddali kawałek swojej wolności i prywatności w zamian za obietnicę bezpieczeństwa.

Główna teza drugiej części, to teza, że oficjalna wersja 9/11 jest fałszywa, a atak miał służyć jako pretekst do wojen i ograniczenia wolności obywatelskich (Patriot Act).

I trzeba przyznać, że konkluzja by się zgadzała.

Ślady finansowe, a nawet powiązania rodzinne jak przywołanie relacji rodziny Busha z rodziną Bin Ladenów oraz pracy Busha dla koncern uzbrojeniowego.

Natomiast Oficjalne śledztwa (raport komisji 9/11, analiza inżynierska NIST) te twierdzenia odrzuciły punkt po punkcie m.in. wyjaśniając zawalenie WTC7 uszkodzeniami konstrukcji i długotrwałym pożarem bez gaszenia, a „stopiony metal” jako aluminium z kadłuba samolotu, nie stal ze stopu z eksplozji.

Trzecia część skupia się na bankowości centralnej i mechanizmie długu

Pokazuje, jak system pieniądza oparty na kredycie i odsetkach utrzymuje w zależności zarówno pojedyncze osoby, jak i całe państwa wobec instytucji, które ten dług emitują.

I tu robi się nieprzyjemnie trafnie.

Film wszedł na ekrany w czerwcu 2007 roku.

Nieco ponad rok później, we wrześniu 2008 roku, świat obiegła wiadomość o upadku banku Lehman Brothers, czyli iskrze, od której zaczął się największy kryzys finansowy od czasów wielkiej depresji.

Ta część „Zeitgeist”, ostrzegająca przed niestabilnością systemu zbudowanego na długu, okazała się z perspektywy czasu nie teorią, tylko zapowiedzią.

POLECAM PAKIET 
Workbook „WYSKOK DO PRZYSZŁOŚCI” + WARSZTAT nagrany na żywo

---

Wszystkie trzy części łączy jedna obserwacja

Nieważne, czy mówimy o niebie, o wieżowcach, czy o banknotach, mechanizm jest identyczny.

Najpierw strach, potem gotowość do oddania kontroli

GNIEW JAKO PIERWSZA REAKCJA, CZYLI MIEJSCE, W KTÓRYM ŁATWO UTKNĄĆ.

Kiedy ktoś zderza się z tymi wszystkimi zestawieniami po raz pierwszy, naturalną reakcją bywa gniew.

I trzeba to powiedzieć wprost: ten gniew ma sens.

Jest energią, która pozwala wyjść z bezsilności i powiedzieć „dość”, przestać biernie przyjmować narracje, które ktoś inny napisał za nas.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy ten gniew staje się miejscem docelowym, a nie punktem przejścia.

Sama krytyka religii, polityki czy banków, nawet najbardziej trafna, niczego nowego nie buduje.

Jeśli coś nowego powstanie z tego samego poziomu emocji, z którego zrodziła się krytyka, to prędzej czy później odtworzy te same mechanizmy kontroli, tylko pod inną nazwą

Co dalej?

Transcendencja zamiast wojny ze starym porządkiem

To jest miejsce, w którym warto pójść o krok dalej niż sam film z 2007 roku.

Zdemaskowanie manipulacji to dopiero połowa drogi.

Druga połowa to transcendencja, czyli przejście PONAD POZIOM GNIEWU Ii REAKTYWNIŚCI,  w stronę stanu, z którego można coś budować, zamiast tylko z czymś walczyć.

Zamiast kłócić się o to, czy Horus chodził po wodzie, zobacz ten mechanizm.

Religia, polityka i banki zawsze pompują ten sam archetyp, żebyś szukała ratunku na zewnątrz.

U kapłana, u polityka albo u bankiera.

A przecież całe pierwotne przesłanie mówiło coś dokładnie odwrotnego, że KRÓLESTWO JEST WEWNĄTRZ.

Widzę to tak

Stare systemy, religijne, polityczne, finansowe, nie są bytami, które istnieją całkowicie niezależnie od nas.

Są zewnętrznym odbiciem tego, na jakim poziomie świadomości znajdowali się ich twórcy i uczestnicy.

Tam, gdzie dominował lęk i poczucie braku, powstawały struktury oparte na kontroli.

Dlatego zniszczenie czy zastąpienie samego systemu nic nie da, jeśli nie zmieni się to, co jest w ludziach, bo z tego samego lęku zbuduje się po prostu nową wersję tego samego.

KLUCZOWYM NARZĘDZIEM TEGO PRZEJŚCIA JEST PRZEBACZENIE

I tu trzeba postawić sprawę jasno, bo to pojęcie jest chronicznie mylone.

Przebaczenie nie oznacza uniewinnienia sprawcy, zwolnienia kogokolwiek z odpowiedzialności ani udawania, że krzywda się nie wydarzyła.

Konsekwencje, granice, rozliczenia, to osobna sprawa i przebaczenie jej w żadnym punkcie nie znosi. Rzezimieszek zostaje rzezimieszkiem, niezależnie od tego, co dzieje się w mojej głowie.

Przebaczenie dotyczy wyłącznie mojej własnej reakcji emocjonalnej na to, co się stało, a nie osoby czy instytucji, która to zrobiła

Dopóki wspomnienie dawnych wydarzeń wciąż wywołuje we mnie gniew, spięcie w ciele czy reakcję walki, to ja noszę tę historię dalej, w sobie, tu i teraz, a sprawca może dawno o niej zapomnieć.

Przebaczenie to moment, w którym przestaję płacić za coś, co ktoś inny zrobił, własnym spokojem.

To wyjście z własnej emocji, nie zwolnienie kogoś z winy.

Dobrym obrazem tego mechanizmu jest wyjście Izraelitów z Egiptu, domu niewoli, jak mówi o tym stara modlitwa.

Nie zostali, żeby pokonać faraona w bezpośredniej walce, na jego warunkach.

Po prostu odeszli.

Tak właśnie działa prawdziwe uwolnienie.

Nie polega na wygranej ze starym systemem, tylko na tym, żeby przestać go nosić w sobie i pójść dalej.

Cztery etapy przebudzenia

Cała ta droga, od pierwszego zderzenia z niewygodną prawdą aż po transcendencję, daje się rozłożyć na cztery kolejne kroki.

Raz


Rozpoznanie starej historii, czyli dostrzeżenie, że to, co dotąd traktowałam jako obiektywną rzeczywistość, jest w gruncie rzeczy tylko narracją przyjętą za prawdę.

Dwa

Zrozumienie, jak ta historia tworzy rzeczywistość, czyli zobaczenie, w jaki sposób przyjęte przekonania kształtują myśli, emocje i reakcje, a te z kolei realne warunki życia.

Trzy

Uświadomienie sobie własnego udziału, czyli rozpoznanie, jak własny lęk i niezrozumiana trauma, PRZEKONANIA, indywidualnie i zbiorowo, współtworzyły te systemy, które teraz krytykuję.

Cztery

Przekroczenie, czyli transcendencja, a więc wyjście poza starą historię bez wiecznej z nią walki i bez trwania w gniewie, i skierowanie uwolnionej w ten sposób energii na budowanie czegoś nowego.

Podsumowanie wyrywające z sandałków

Najpierw jest zdemaskowanie, i tu „Zeitgeist” wykonał kawał dobrej, prowokacyjnej roboty, pokazując, jak bardzo powtarzalne są wzorce w religii, polityce i pieniądzu.

Potem przychodzi gniew, potrzebny, ale niebezpieczny, jeśli się w nim zostaje na stałe.

A na końcu jest transcendencja, czyli świadome odejście od starej historii, bez noszenia jej dalej w sobie, i budowanie czegoś nowego z poziomu wolności, a nie z poziomu wojny.

Z CZERWIENI W ŻÓŁĆ

Na mapie świadomości gniew stoi wyżej niż strach, wstyd, poczucie winy czy przygnębienie, i w tym jest jego cała wartość.

To energia, która wyciąga nas z paraliżu i mówi: DOŚĆ BYCIA OFIARĄ.

ALE GNIEW TO STACJA PRZEJŚCIOWA, NIE STACJA DOCELOWA.

Kiedy ta uwolniona w ciele i umyśle energia nie zostaje zamrożona w oskarżeniach i wiecznej walce, zaczyna się przekształcać w coś innego, w ODWAGĘ.

To jest właśnie ten skok z czerwonego poziomu czystego przetrwania, gdzie rządzi lęk i instynkt walki o bezpieczeństwo, w żółty poziom splotu słonecznego, czyli poziom osobistej mocy i decyzji.

A stamtąd można podjąć już tylko jedną decyzję: że życie toczy się teraz na wysokim poziomie, bez poddawania się manipulacjom wielkiej iluzji, nazwij ją Mają, nazwij Matriksem, to bez znaczenia.

Bo prawda jest prosta, choć rzadko się ją mówi wprost …

NIKT CIĘ NIE ZNIEWOLI, O ILE MU NA TO NIE POZWOLISZ

Tyle

Na zawsze Twój